Every guest
understands
every word.

Είναι τόσο ξεχωριστό που σας βλέπω όλους εδώ σήμερα. Κάποιοι ταξιδέψατε από την άλλη άκρη του κόσμου — από την Ελλάδα, τη Γαλλία, την Ολλανδία — και η παρουσία σας σημαίνει τα πάντα για την Τζούλι και τον Σταύρο.

Μιλάμε πολλές διαφορετικές γλώσσες και ερχόμαστε από πολλά διαφορετικά μέρη, κι όμως να μας, όλοι μαζί. Κάποια πράγματα είναι απλώς πολύ σημαντικά για να χαθούν στη μετάφραση.

Κοιτάξτε γύρω σας για μια στιγμή — φίλοι από την Αθήνα, από το Παρίσι, από το Άμστερνταμ, παππούδες δίπλα σε ολοκαίνουργια οικογένεια. Απόψε κανείς σας δεν χρειάζεται να σκύψει και να ψιθυρίσει: «τι είπε;» Κάθε λέξη φτάνει σε κάθε καρδιά στη δική της γλώσσα, και για μένα αυτό είναι από μόνο του ένα μικρό θαύμα.

Γνώρισα τον Σταύρο πριν έξι χρόνια, σε μια μικρή ταβέρνα δίπλα στη θάλασσα. Πέρασε όλο το βράδυ μιλώντας για μια γυναίκα ονόματι Τζούλι — και δεν τον είχα δει ποτέ τόσο σίγουρο για κάτι.

Τζούλι, έφερες στη ζωή του μια γαλήνη που οι υπόλοιποι είχαμε πάψει να ελπίζουμε ότι θα έβρισκε ποτέ. Και Σταύρο, την κάνεις να γελάει με τρόπο που γεμίζει ολόκληρο δωμάτιο.

Ένας γάμος δεν χτίζεται σε μία μέρα, ούτε σε μία γλώσσα. Χτίζεται σε χίλιες μικρές στιγμές κατανόησης.

Κι ίσως αυτή να είναι η πιο αληθινή εικόνα ενός γάμου — μια ολόκληρη αίθουσα ανθρώπων που ήρθαν από παντού, που καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον, χαρούμενοι απλώς που είναι εδώ μαζί.

Σηκώστε λοιπόν το ποτήρι σας μαζί μου — σε όποια γλώσσα είναι πιο κοντά στην καρδιά σας — για την Τζούλι και τον Σταύρο.

It is so special to see all of you here today. Some of you traveled from the other side of the world — from Greece, France, the Netherlands — and your presence means everything to Julie and Stavros.

We speak many different languages and come from many different places, yet here we all are, together. Some things are simply too important to lose in translation.

Look around you for a moment — friends from Athens, from Paris, from Amsterdam, grandparents beside brand-new family. Tonight not one of you has to lean over and whisper, "what did he say?" Every word reaches every heart in its own language, and to me that is its own small miracle.

I first met Stavros six years ago, at a small taverna by the sea. He spent the whole evening talking about a woman named Julie — and I had never seen him so sure of anything.

Julie, you brought a calm into his life that the rest of us had given up hope of ever finding for him. And Stavros, you make her laugh in a way that fills a whole room.

A marriage is not built in a single day, or in a single language. It is built in a thousand small moments of being understood.

And maybe that is the truest picture of a marriage — a whole room of people who came from everywhere, understanding one another, glad simply to be here together.

So please, raise your glass with me — in whatever language is closest to your heart — to Julie and Stavros.